هفت‌ سنگ

که سنگ نیست ابری‌ست کمی سرسخت نشسته با سهمِ سهمگین‌اش از نگاه به سنگینی‌ی بعدها بینِ دو پلک تا خیال کنی یکی‌ست که ابر نیست...