عکاسی از ارتباط‌های انسانی در شکل‌های مختلف

عکاسی

عکاسی که سوژه‌هایش را پلاستیک پیچ می‌کند!

هاروهیکو کاواگوچی می‌گوید هدفش از این اقدام تبدیل انسان‌هایی که همدیگر را دوست‌ دارند به یک موجود است.

اگر بخواهید عکاسی به نام «هاروهیکو کاواگوچی» پرتره خانوادگی شما را ثبت کند، با یک شرط نامعمول همراه می‌شوید؛ اینکه او تمام خانه شما را در پلاستیک بپیچد و سپس خودتان را هم با جاروبرقی در یک کیسه جمع کند.

به گزارش سی‌ان‌ان، این هنرمند ساکن توکیو تصاویر خیره‌کننده‌ا‌‌ی را که ثبت کرده است، «عکس‌های یادگاری برای خانواده» توصیف می‌کند. این عکس‌ها بخشی از مجموعه ‌تصاویری است که او در پروژه «عشق جسمانی»[۱] به سرانجام می‌رساند؛ مأموریتی تقریباً دو دهه‌ای برای کشف صمیمیت انسانی با بسته‌بندی افراد در پلاستیک.

عکاسی
هاروهیکو کاواگوچی این پروژه را نخست با ثبت تصاویر چیزهای کوچک‌تری که در پلاستیک جمع شده بودند، آغاز کرد و رفته‌رفته به عکاسی صمیمی از عاشقانی رسید.

کاواگوچی درباره این پروژه عجیب عکاسی چنین توضیح می‌دهد: «زمانی که این کار را شروع کردم، از برخی دوستانم خواستم که آزمایش کنند چقدر می‌توانند نفسشان را حبس کنند و متوجه شدم که این کار حدود ۱۵ ثانیه ممکن است؛ بنابراین، تصمیم گرفتم قاعده‌ای ۱۰ ثانیه‌ای تنظیم کنم که بتوان در آن زمان کوتاه، تصویر سوژه‌ها را ثبت کرد و سپس بلافاصله آن‌ها را از پلاستیک بیرون آورد. صرف‌نظر از اینکه موفق شده باشم عکس خوبی ثبت کنم یا نه ظرف ۱۰ ثانیه افراد را از پلاستیک خارج می‌کنم.»

هاروهیکو کاواگوچی این پروژه را نخست با ثبت تصاویر چیزهای کوچک‌تری که در پلاستیک جمع شده بودند، آغاز کرد و رفته‌رفته به عکاسی صمیمی از عاشقانی رسید که در داخل کیسه‌های فشرده به هم چسبیده بودند. عکس‌های او سپس به مقیاس‌های بزرگ‌تر رسید. آخرین مجموعه عکس او با عنوان «تمام عشق‌های جسمانی»[۲]، شامل تصاویری است که در آن زوج‌ها، خانواده‌ها، و مکان‌ها و اشیایی که برایشان مهم است، ازجمله خانه، درختان، اتومبیل و موتورسیکلت، در پوشش‌های پلاستیکی بزرگ کنار هم فشرده‌شده‌اند.

عکاسی
این عکاس مبتکر می‌گوید که در حال گسترش پروژه‌اش با این هدف است که بتواند افراد را در محیط‌های بزرگ‌تری، ازجمله یک پارک کامل، بسته‌بندی کند.

این عکاس مبتکر می‌گوید که در حال گسترش پروژه‌اش با این هدف است که بتواند افراد را در محیط‌های بزرگ‌تری، ازجمله یک پارک کامل، بسته‌بندی کند.

هاروهیکو کاواگوچی درباره مجموعه عکس‌هایش می‌گوید: «تمام این تصویرها درباره عشق‌ است. تمرکز من نخست ثبت نزدیکی بین زوجین بود، اما در ادامه به سمت ارتباط اعضای خانواده و نیز رابطه آن‌ها با خانه‌شان تغییر کرد. بااین‌حال، هدف ثابتی دارم؛ به تصویر کشیدن ارتباط انسانی در شکل‌های مختلف.» او می‌افزاید: «عکس‌های دوره اول فعالیتم بیشتر بر عشق میان زوج‌ها تمرکز داشت، اما عکس‌های تازه‌تر حاوی پیام ارتباط با دنیای بیرون است و انسان‌هایی را نشان می‌دهد که به همه‌چیز ابراز عشق می‌کنند.»

سفارش و تولید پلاستیک‌های فشرده و تنظیم صحنه برای ثبت تصویر ممکن است دو هفته طول بکشد، عکس‌برداری نهایی نیز به کمک حدود هفت نفر نیاز دارد. عوامل عکس‌برداری یک مخزن اکسیژن قابل‌حمل و نیز یک اسپری برای خنک نگه‌داشتن سوژه‌ها در طول عکاسی در فصل تابستان به همراه دارند.

عکاسی
عکس‌های دوره اول فعالیتم بیشتر بر عشق میان زوج‌ها تمرکز داشت، اما عکس‌های تازه‌تر حاوی پیام ارتباط با دنیای بیرون است.

هاروهیکو کاواگوچی تأکید می‌کند که برخی افراد هنگام تماشای عکس‌های او ممکن است احساس «کلاستروفوبیک» (ترس از حضور در فضاهای بسته) داشته باشند. او می‌گوید کاملاً آگاه است که محصور شدن در داخل یکی از کیسه‌های هوا چقدر احساس خفگی ایجاد می‌کند، زیرا خودش آن را امتحان کرده است.

ایده عکاسی فشرده از انسان‌ها زمانی به ذهن کاواگوچی خطور کرد که در کنسرت‌ها و باشگاه‌های شبانه از زوج‌های جوان عکس می‌گرفت. او دراین‌باره می‌گوید: «وقتی می‌خواستم از زوج‌ها عکاسی کنم، احساس می‌کردم که بین فاصله فیزیکی و عاطفی میان دو نفر، رابطه‌ای وجود دارد؛ بنابراین، از دوستانم خواستم داوطلب شوند که در پروژه «عشق جسمی»، آن‌ها را در پلاستیک به هم فشرده کنم و عکس بگیرم. این کار را نوعی تجسم صمیمیت و عشق میان زوج‌ها در نظر گرفتم.»

عکاسی
هدف اصلی هنر من این است که دو نفر را که همدیگر را دوست دارند، به یک موجود تبدیل کنم.

هاروهیکو کاواگوچی می‌گوید: «هدف اصلی هنر من این است که دو نفر را که همدیگر را دوست دارند، به یک موجود تبدیل کنم. این کار با الهام از گفته افلاطون است. این فیلسوف معتقد بود که مردان و زنان در آغاز موجوداتی واحد بوده‌اند، با چهار دست، چهارپا و دو صورت تا اینکه زئوس، خدای یونانی، آن‌ها را به دو نیم تقسیم کرد.» او می‌افزاید: «بااینکه می‌کوشم عشق میان سوژه‌ها را به تصویر بکشم، هنوز دقیقاً نمی‌دانم عشق چیست، اما فکر نمی‌کنم فقط به فاصله فیزیکی مربوط باشد. باکمال تعجب، گاهی اوقات احساس می‌کنم که سوژه‌ها خیلی صمیمی به نظر نمی‌رسند؛ حتی اگر بدن‌های آن‌ها کاملاً به هم نزدیک باشد. برعکس آن نیز صادق است.» او با اظهار امیدواری به کشف سبک‌های هنری جدید، می‌گوید: «ایده‌ای به نام ماشین لباسشویی را هم در دست تصویربرداری دارم که در آن، سوژه‌ها را در ماشین لباسشویی قرار می‌دهم.»

[۱]. Flesh Love

[۲]. All Flesh Love

سلیس نیوز

خاتون

آیتم های مشابه

کریستین بوبن؛ نویسنده درمانگر درگذشت

مدیر

درباره ماگدالنا آباکانوویچ، نقاش دستگاه بافندگی

مدیر

آیا توییتر به پایان خط رسیده است؟

مدیر

دیدگاهی بنویسید

سه − 1 =