امیدی که از دل زمستان میگذرد
نوروز در فرهنگ ایرانی تنها یک تغییر در تقویم نیست؛ لحظهای است که طبیعت و انسان هر دو به یاد میآورند که جهان، حتی پس از طولانیترین زمستانها، توان دوباره شکفتن دارد. قرنهاست که این آیین کهن، با همه فراز و فرودهای تاریخ، در خانهها و دلهای مردم این سرزمین جاری است؛ آیینی که با سبزه و سنبل، با آینه و آب، با دیدار و لبخند، خبر از نو شدن میدهد.
اما نوروز امسال در حالی از راه میرسد که دل بسیاری از ما غمگینتر از همیشه است. روزگار، برای مردم این سرزمین و برای بسیاری از انسانهای جهان، روزگار آرامی نیست. خبرها گاه از اضطراب و نگرانی میگویند و سایه سنگین ناامنی و التهاب، بر ذهنها و زندگیها افتاده است. در چنین زمانهای، شاید بیش از هرسال دیگری به معنای عمیق نوروز نیاز داشته باشیم.
زیبایی نوروز در همین است که در سختترین لحظهها نیز از راه میرسد؛ بیآنکه از تلخی روزگار بهراسد. بهار، با صبوری همیشگیاش، یادآوری میکند که زندگی تنها در روزهای آرام معنا پیدا نمیکند؛ بلکه درست در دل دشواریهاست که امید ارزش واقعی خود را نشان میدهد.
در روزهایی که جهان پر از صداهای نگرانکننده است، شاید مهمترین کاری که میتوانیم انجام دهیم، حفظ همان چراغ کوچک امید در دلهایمان باشد. همان امیدی که باعث میشود هنوز سفره هفتسین بچینیم، هنوز خانهها را برای دیدار عزیزان آماده کنیم، هنوز برای آیندهای بهتر آرزو کنیم.
نوروز، آیین پیوند انسانهاست. فرصتی برای نزدیکتر شدن، برای کنار گذاشتن دلخوریها، برای یادآوری اینکه آنچه ما را به هم پیوند میدهد بسیار عمیقتر از آن چیزی است که ما را از هم دور میکند. در این روزها، بیش از همیشه به مهربانی نیاز داریم؛ به کلمهای که دلگرم کند، به نگاهی که امید بدهد و به دستی که نشانه همراهی باشد.
در آستانه سال نو، آرزو میکنیم که روزهای پیشرو برای مردم ایران و برای همه مردمان جهان، روزهایی آرامتر و روشنتر باشد. آرزو میکنیم که امنیت و آرامش که بزرگترین سرمایه زندگی انسانهاست، بیش از گذشته در زندگیها جاری شود.
کاش سال نو، سالی باشد که در آن خرد و انسانیت راهی برای غلبه بر رنجها پیدا کند.
برای جامعه فرهنگی و هنری نیز، نوروز همیشه یادآور تولد دوباره خلاقیت است. هنر در طول تاریخ این سرزمین، در دشوارترین روزها نیز خاموش نشده است. شاعران، نویسندگان، فیلمسازان و هنرمندان همواره کوشیدهاند در میان تاریکیها، تصویری از امید و زیبایی پیش چشم جامعه بگذارند. شاید رسالت هنر در چنین روزهایی بیش از همیشه روشن باشد؛ اینکه یادآور شود انسان هنوز میتواند بهتر بیندیشد، مهربانتر زندگی کند و آیندهای روشنتر بسازد.
بهار هرسال با خود پیامی ساده اما عمیق میآورد: هیچ زمستانی ابدی نیست. درختان، پس از ماهها سکوت و سرما، دوباره جوانه میزنند و زمین، با همه خستگیاش، بار دیگر زندگی را از نو آغاز میکند. شاید ما نیز بتوانیم از همین طبیعت درس بگیریم؛ اینکه حتی در میان نگرانیها، همچنان برای ساختن فردایی بهتر تلاش کنیم.
نوروز یعنی ایمان به امکان آغاز؛ یعنی باور به اینکه انسان میتواند هر بار، با تجربهای تازه و نگاهی روشنتر، راه خود را ادامه دهد. شاید بزرگترین آرزوی ما در آغاز این سال تازه همین باشد: اینکه دلها آرامتر شوند، فاصلهها کمتر شود و امید، همانند شکوفههای بهاری، آرامآرام بر شاخههای زندگی بنشیند.
باشد که بهار پیشرو، برای مردم سرزمینمان و برای همه انسانها، نوید روزهایی روشنتر باشد؛ روزهایی که در آن آرامش، خرد و مهربانی جای نگرانی و اضطراب را بگیرد.
بهار بر شما مبارک.
حسین تقی پور
حسین تقی پور، نویسنده و منتقد سینما و کارشناس رسانه فعالیت در مطبوعات را با نشریه سینما تئاتر آغاز کرد و مقالات او در نشریات کیهان هوایی، مهر، سینما ویدئو، هفتهنامه سینما ورزش، روزنامه ابرار، روزنامه توسعه و... منتشرشده است. او سردبیر نشریه سینما تئاتر و نشریه «دایره» است.
